مديريت صنعتي

 است درسالهای پس از

 جنگ جهانی دوم در ژاپن پی ریزی شد. دمینگ کنترل کیفیت آماری فرایند (SPC ) را

 به ژاپنی ها آموخت

و همیشه این نظر را حفظ کرد، که مدیریت باید درکی از انحراف آماری داشته باشد او

 نظریه SPCرا طی

 جنگ جهانی دوم با موفقیت در ایالات متحده پیاده کرد وتوانست طراحان، مهندسان

 و بازرسانی را برای

 فعالیتهای جنگ آموزش بدهد، آموزش او به کاهش بسیار در ضایعات و دوباره کاری

 منجر شد و به بهبود

بهره وری انجامید. دمینگ اصرار دارد که تغییر سیستم و فرایندها با مسئولیت مدیران

 است و آنها باید

 انحرافات درسیستم ها و فرایندها را با استفاده ازنمودارهای کنترل بشناسد و کنترل

 کنند. او آموزش می

 دهد که تمام سیستم ها، حاوی مقدار معین انحراف هستند یعنی عملکرد آنها حول

 مقدار متوسطی

 گاه بیشتر از حد متوسط و گاه کمتر از آن تغییر می کند ازجمله مثالهای گوناگونی

 عملکرد عبارتند از:

 -    مدت زمانی که طول می کشد تا هیئت تحقیق به وسیله تلفن پاسخ گویند؛

-          مدت زمان پرداخت صورتحساب؛

-          تعداد خطا در پرداخت؛

-           تعداد شکایات از مشتریان درون سازمانی درمورد دریافت اطلاعات غلط؛

-           تعداد ساعات کار تلف شده در اثر تاخیر شروع گردهمایی؛

-          مدت انتظار مشتری در صف؛

-          درصد قطارهایی که به موقع وارد می شوند؛

-           امتیازها در بازنگری عملکرد مدیران.

 در تفكر سنتي مديريت كردن شغل مديران است و كاركنان  مجريان اموري هستند كه از سوي مديران به آنها ارجاع مي شود،بديهي است با چنين برداشتي از مديريت كردن نمي توان در سازمانها از كيفيت نتايج و رضايت ذينفعان اطمينان حاصل نمود.

  مديريت كردن وظيفه همه كاركنان است. شايد سوال شود اگر وظيفه همه مديريت كردن است پس شغل مديران چيست ؟ پس به وجود مدير ديگر نيازي نخواهد بود و در نتيجه  مديران شغل خود را از دست مي دهند، در واقع اينگونه نخواهد بود، هنگامي كه كاركنان «كار»خود را مديريت مي كنند وظيفه مديران اعمال رهبري ، ايجاد هماهنگي ، ارشاد ، راهنمايي و بطور كلي فراهم آوردن بستري مناسب است كه زير دستان بتوانند با علاقه ، جديت و روحيه اي شاد به كار بپردازند، بنابراين مدير هم بايد «كار» خود را مديريت كند ، نه كار كاركنان را ، در اين صورت در سازماني كه همه «كار» خود را مديريت مي كنند توجه مدير به سوي آينده معطوف مي شود.

 معمولاً براي انجام فعاليتهاي جاري و روزانه مديران متكي به تجارب گذشته خود هستند و كمتر نيازمند چالش هستند ، در صورتي كه مسائل آينده نياز به مطالعه ، تفكر و انديشه دارد و مديران را به چالش جديد و بيشتر سوق مي دهد در نتيجه شغل آنان را مطلوبتر و لذت بخش تر مي كند.

یکی از مهمترین وظایف و هنرهای مدیریت آموزشی و نیروی انسانی سازمان ها ، شکوفا سازی استعدادها و به فعل درآوردن توانمندی ها و خلاقیت های آنان است . بی تردید این هنر مدیریت در نحوه انتقاد پذیری و تشویق کارکنان به مشارکت پذیری در تصمیم گیری ها و سیاست گزاری های هر سازمان نمود جدی پيدا مي كند . اکنون ما نیاز به مدیریت کار ساز داریم به نحوی که با امکانات و منابع مالی موجود بتوانیم بهره وری ایجاد کنیم .

مدیر موفق فردی است که بتواند با خلاقیت و نوآوری از راه جلب رضایت کارکنان و تأمین منافع و حقوق آنان ، کالا يا خدمات را با کیفیت بهتر و با قیمتی پایین تر به بازار عرضه کند .

مشارکت یک حرکت آگاهانه ، فعال ، آزاد و با مسئولیتی است که برای تثبیت امور جامعه ضروری است . همراه با این تعریف ما نمی توانیم جدا از شرایط سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی و اقتصادی در مورد مشارکت مردم فکر کنیم و از فواید آن صحبت کنیم . با توجه به اینکه امروز در مباحث توسعه «انسان» محور است ، طبیعتاً مشارکت این انسان در امور هم بیش از گذشته مطرح می شود .

مقدمه

آلوین تافلر به عنوان یکی از پیشگامان جهانی تغییر و تحول شناخته می‌شود. او با وسواس زیادی همواره از نگارش کلماتی همچون «روند» و «پیش‌بینی» در نوشته‌هایش اجتناب می‌ورزد و بر این نکته اصرار می‌کند که هیچ کس به درستی نمی‌تواند بگوید که در آینده چه اتفاقی رخ خواهد داد. کار ویژه‌ تافلر ارایه‌ مفهومی از اثرات تغییر است. این امر‌ ریشه در دانایی، فن‌آوری، هنر و توانایی برخورد با نتایجی است که زمانی حاصل می‌شوند که تغییرات پیچیده‌ تکنولوژیکی و اجتماعی بر نگرش‌ها و منافع گسترده تاثیر می‌گذارند.

 افرادی که چنین هنر و تخصصی دارند، با آرامشی عمیق به هدف‌های مدیریتی خود

 نائل می‌شوند. مدیران موفق، اندیشه‌های متعالی دارند و بر مبنای یک نظام ارزشی

مثبت در مسیر تعالی سازمانی و فردی، گام برمی‌دارند. آنان هر روز با فکری تازه و

 ناب در عرصهٔ مدیریت پا می‌گذارند و از فرصت‌ها و امکانات به‌نحوی شایسته استفاده

 می‌کنند. ناملایمت‌های مسیر مدیریتی، آنان را ناامید نمی‌کند و هر مسئله‌ای را

فرصتی برای رشد قابلیت‌های فردی و سازمانی خود می‌دانند. مدیران اندیشمند و

 موفق، با روحیه‌ای عالی، فرصت‌های بهبود را شناسائی و بر مبنای یک برنامهٔ مدون،

 اصلاحات لازم را انجام می‌دهند.